ทำร้ายหัวใจของฉันอีกสิคะ
ดิฉันจับผู้ร้ายได้แล้วค่ะ
ผู้ร้ายชื่อ นิโคลัส สปาร์ก (คุ้นไหมคะ)
เขาทำให้ดิฉันถึงกับต้องเสียน้ำตาอีกแล้ว ไม่ใช่แค่ดิฉันคนเดียวนะคะที่ได้รับผลพวงจากน้ำมือเขา หมอนี่ยังทำให้สาวหัวใจอ่อนไหวทั้งเมืองต้องเสียน้ำตาไปหลายปี๊บเชียวค่ะ
ฮือ ฮือ ก็นิโคลัส สปาร์กน่ะ เป็นนักเขียนนิยายโรแมนติกของอเมริกัน เรียกว่าดังแบบฟ้าถล่มดินทลาย ยอดขายพุ่งลิ่วๆ มีคนเอาหนังสือของพี่เขาไปทำหนังหลายเรื่อง อะฮ้า เริ่มคุ้นแล้วใช่ไหมคะ ทีนี้ นึกค่ะนึก นึกซิคะว่า เคยเสียน้ำตาเพราะพี่คนนี้หรือเปล่า ถ้าใช่ ก็รอช่วยกันชี้ตัวด้วยนะคะ หนังสือของพี่นิโคลัสที่ถูกแปลเป็นภาษาไทยแล้ว

ก็มีเรื่อง A Walk to Remember (ก้าวรักในรอยจำ) ที่คุณจิระนันท์ พิตรปรีชาเป็นคนแปล แต่ที่ดังสุดๆ ช่วงนึงก็ต้องเป็นเรื่อง the notebook หรือชื่อภาษาไทยสุดสยิวกิ๊วให้ต่อมวี๊ดวิ่วได้ทำงานเต็มที่ว่า "ปาฏิหาริย์บันทึกรัก" นักแปลคนเดิม จำได้ว่าเคยแท็กทีมกับเพื่อนที่ออฟฟิศไปดูหนัง "ก้าวรักในรอยจำ" สมดังคาดค่ะ ทิชชูที่เตรียมไปเป็นกุรุสได้ใช้หมดสมใจ ได้ยินเสียงฟึดฟัดสูดน้ำมูกน้ำตากันระงมทั้งโรงหนัง ทำให้ดิฉันหลอนเสียจนต้องหาหนังสือของเขามาอ่าน แล้วก็เสียน้ำตาให้เขาอีกหลายขัน

ดิฉันก็เจ็บแล้วไม่เคยจำเสียด้วยสิคะ สัปดาห์นี้ ตอนที่พี่ที่ออฟฟิศเสนอกล่องวีซีดีสีฟ้าที่บรรจุแผ่นหนัง the notebook ให้พี่อีกคนไปดู ดิฉันก็ไม่ได้เฉลียวใจเลยว่า ภัยกำลังมา พอพี่เขาไม่ว่างเอาไปดู ดิฉันก็มาค่ะ! ดิฉันเอาไปดูเอง
โอ้ย มันทำให้ดิฉันระลึกถึงศรัทธาในความรักของตัวเองค่ะ ก็ความรักที่พิสูจน์แล้วว่า แท้เสียยิ่งกว่าแท้ของลุงโนอาห์กับป้าแอลลี่น่ะ มันช่างโรแมนติกที่ระดับความสั่นสะเทือนสูงสุดเสียจริง

มีอย่างที่ไหน ป้าแอลลี่แกเป็นโรคจำอดีตไม่ได้ ระยะนานที่สุดที่ป้าแกจำได้คือ 5 นาที ป้าจำตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ โอ้ย ปวดใจ รักกันดื่มด่ำ อยู่กันมาทั้งชีวิตแต่แล้วคนรักของเรากลับจำเราไม่ได้เลยว่าเคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา ไม่ได้รู้เลยว่า วันคืนที่ผ่านมามันมีค่าแค่ไหน
ลุงโนอาห์ก็เพียรฟื้นความจำให้ป้าแอลลี่ ทั้งที่ตัวเองก็เป็นโรคหัวใจใกล้ม่องเต็มที ลุงเล่าเรื่องราวในหนังสือที่ป้าเป็นคนเขียนก่อนที่อาการจะเข้าขั้นวิกฤตเพื่อพยายามเยียวยาป้า

ในนั้น ป้าเล่าเรื่องราวทุกอย่างตั้งแต่รักกัน หลงใหลกัน แล้วก็ถูกพ่อแม่ผู้ร่ำรวยของฝ่ายหญิงกีดกันเพราะพระเอกมันจนจ๊นจน พระเอกเขียนจดหมายถึงนางเอกติดต่อกัน 365 ฉบับ ครบหนึ่งปีพอดีเลยเลิกเขียน เพราะนางเอกถูกแม่เอาจดหมายไปซ่อน ต่างคนก็เก็บปมรักของตน แล้วพยายามใช้ชีวิตปรกติ

แต่มันก็มีเหตุให้ลมหวน พัดพาพวกเขาให้มาอยู่บนทางแพร่งของความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียกันไปเป็นครั้งที่สองหรือทำในสิ่งที่ถูกที่ควร นางเอกต้องเลือกระหว่างโนอาห์รักแรกฝังลึกกับคู่หมั้นหนุ่มที่กำลังจะแต่งงานด้วย

พอเล่ามาถึงตอนนี้ป้าแอลลี่ก็ดันจำได้ว่า แอลลี่ในเรื่องเลือกใคร จำได้ว่านี่คือชีวิตของตัวเอง แต่ก็แค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น ก่อนจะโวยวายจนต้องให้หมอมาฉีดยาระงับประสาท

มีวันนึงป้าแอลลี่เห็นคนหามลุงโนอาห์ไปผ่าตัดหัวใจเพราะโคม่า ป้าเลยใจแป้ว พอลุงหายป่วยและลอบเข้าไปหาป้าในห้องที่โรงพยาบาล คราวนี้ปาฎิหาริย์มีจริง ป้าจำได้ และฉันรู้ว่า ป้าคงไม่ลืมลุงอีกเลย เพราะตอนเช้า พยาบาลมาเจอลุงกับป้านอนจับมือเกาะเกี่ยวกันสีหน้ามีความสุขโดยทั้งสองละลมหายใจไปแล้ว
ป้าแอลลี่กับลุงโนอาห์คงพากันไปเที่ยวในโลกหลังความตายและไม่ลืมกันอีกตลอดไป

ความจริงแล้วเรื่องแบบนี้เป็นภัยต่อความมั่นคงนะคะ แหม ก็สาวเมืองๆ อย่างเรา จะมาทำเป็นกุ๊กกิ๊กจัดๆ มันก็เสียฟอร์มสิคะ เชิดๆ หยิ่งๆ แต่ดูหนังโรแมนติกทีไรแล้วน้ำตาร่วงปริ่มจะขาดใจ มันเสียลุ้คค่ะ แต่แหม บางทีเราก็ต้องยอมรับการทำงานของต่อมโรแมนติกของเรานะคะ

แค่พี่นิโคลัสทำให้ฉันมีน้ำตาแห่งการศรัทธาในความรักหยดเผาะๆ ออกจากตาแบบนี้ เห็นทีจะต้องแอบบอกพี่นิโคลัสด้วยเสียงแผ่วๆ เสียแล้วว่า "ช่วยทำร้ายหัวใจของฉันให้มีน้ำตาอีกสิคะ ฉันไม่โกรธหรอก"

Credit http://chommanee.wordpress.com/

ผมจะทำอย่างงั้นได้ไหมเนี้ย แค่อดทนเธอที่เธองอน ที่เธอเอาแต่ใจก็เหนื่อยแหล่ะ แต่ก็ยังรู้สึกดีที่ได้รัก